شنبه , ۲ شهریور ۱۳۹۸

این یک نشانه خوب است

فرامرز دهگان

این یک نشانه ی خوب است

اینکه درخت می ماند

بی اعتنا به سرخ در کنج چارراه

بی اعتنا به سبز در خاطرات دورش

بی اعتنا به پیچک آویزان

                                از گوشهای بزرگش

اين يك نشانه ي خوب است

اين كه درخت مي ماند

                         در يك صف طويل كنار خيابان

من از درون صف به تو لبخند می زنم

                                     وقتی کلافه ای از سرخ

                                            وقتی کلافه ای از خط

                                                     وقتی به میله آویزان

                                                                             اي ايستاده در اتوبوس !

این یک نشانه ی خوب است:

وقتی که یک وزغ خشک

                        از قطر چارراه می گذرد

                                     و طرح ساده ی اندامش

                                                     در سایه ی درخت می آمیزد

                                                                          مانند شعرکی نسروده در سایه های نویسنده

من از درون صف به تو لبخند می زنم

                                        وقتی نگاه می دزدی

                                                            وقتی که پشت خط خبری نیست

بر صحنه ي نمايش باران

                              برجی که روی زمین جاری ست

                                                                 از ابتدا به فکر همین بوده است

 فكر ِ ميزانسن، عابر،   وزغ ، اتوبوس

برجي كه نويسنده است

                               دستی به جیب برده و می خندد

                                                           دستی به پشت برده و می نالد

برجی که هیچ نمی داند

                      در خط سير روزمرگيش

                                              تقدير چارراه رقم خورده است

                                                                        و چارراه زادگاه نویسنده است

برجي كه هيچ نميداند

                            در سایه اش درخت و وزغ جفتند

این یک چهار راه ِ نحیف است

یک چار راه بی آزار

این یک نشانه ی خوب است

من از درون صف به تو لبخند می زنم

انگار زادگاهم

                  توی کوله پشتی توست

آن سوی چارراه کجای جهان است ؟

همچنین ببینید

sdff

fdsfsd

یک دیدگاه

  1. با اینکه دوست ندارم از چنین آدم سنت گرایی شاهد بیاورم ولی این یک مسئله را شفیعی کدکنی (از این رو که بسیار مشکوک است به همه چیز و مچ بگیر رفتار میکند، در مورد هر شاعر غیرخراسانی) خوب فهمیده و زود فهمیده که روزگار شاعری در ایران به شعرهای جدولی رسیده است.

    http://www.noormags.com/view/fa/articlepage/361554

    این شعر در این منظر میتواند معنادار باشد. شعری که از ساختن چند عنصر مشخص و استفاده از آنها شکل گرفته.
    شعرهای از فرط حساب شدگی، خفه شده
    یک چهار راهی هست که تمثیل جهان است و صف درختان و بی اعتنا به سبز و سرخ هستیم هنوز و آنطرف چهار راه چه خبر است؟ با این سطرهای معلومِ

    در خط سیر روزمرگیش
    تقدیر چارراه رقم خورده است
    و چارراه زادگاه نویسنده است

    و بعد با آوردن یک وزغ و عابر و میزانسن از این برهوت فرار کردن
    شعر زوری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>