جمعه , ۲۳ آذر ۱۳۹۷

بوتو ؛ هنگامی که بدن از طریق رقص سکوت دگرگون می شود

بازدید: 2,678

armeaghrabe2          فائنا الف           ترجمه : روجا رضایی

 

رقص بوتو بدنی که از ما گرفته شده بود به ما باز می گرداند ; بدن نخستین. از زمان غروب مدرنیته  بدن کبود و وحشت زده و نابود شده  تصویر جذابی بوده است.این امر بی دلیل نبوده و ما نباید آن را به سادگی بپذیریم. مشاهده ی جنگ و خشونت هنرمندان را به واکنش, محکوم کردن, بازنمایی و یا بیان ساده ی درد و رنج  واداشته است. از “فجایع جنگ” اثر فرانسیس گویا گرفته تا قلم زنی های اوتو دیکس تصاویر وحشتناکی بر جهانیان آشکار شده است.پلاستیک های جنگ, سرهای زخمی, اعضای قطع شده که در ذهن خالقان متعهد رسوخ کرده است. در همین حین تئاتر, رقص و موسیقی به بازنمایی بدن هایی پرداخته اند که از درد به خود پیچیده اند.

۱

“آداب بهاری” اثر استراوینسکی را به ذهن آورید با  طراحی های رقص  واسلاو ونیجینسکی با بازنمایی نامحدود بدن هایی که غرق در احساس شده اند. این فکر که یک نفر آنقدر می رقصد تا آنکه میمیرد و بدنش را به عنوان پیشکش به الهه ی بهار اهدا می کنند چنان ایده ی دراماتیک و عمیقی است که به هسته ی وجودی انسان دست می یابد.

۲

جنگ جهانی دوم برای ما بیهودگی اقتصادی و زباله های انسانی به ارمغان آورد و با بی نظمی و عذاب های روحی واضحش هنرمندان را ترغیب به بازنمایی آسیب های اقدامات نظامی کرد. از این سنت ,رقص بوتو متولد شد. رقصی که این رنج های جسمانی را منتقل می کند; این ترس های غیرقابل قیاس که به دلیل بی حسی و کرختی بوجود می آیند و هیولاهای مرگ را به خود جذب می کنند.

۳

“بوتو” در سال ۱۹۵۰ شکل گرفت . هنگامی که کازو اونو طراح رقص ژاپنی و تاتسومی هیجیکاتا متوجه نیاز به بازنمایی بدنِ جدیدی از تاریخ شدند; بدن پساجنگ.پس از بمباران  هیروشیما و ناکاساکی آنها در جستجوی راههایی بودند تا بی رحمی های غیرقابل بیانی که قربانیان متحمل شده بودند را به تصویر بیاورند.هر دو هنرمند خود را در یک سفر رنج آور برای شکل دادن به تصاویر بدن های آسیب دیده و گریه های درد آور غرق کردند.

در تلاش برای فهمیدن تجربه های قربانیان این دو هنرمند نوعی رقص میکروترمور خلق کردند. در بعضی مواقع آن ها برهنه و یا با لباس های اندک می رقصیدند که باعث اهانت مخاطبان به آنها و ناامیدی شان می شد. اما آنها با بی پروایی خود به موفقیت دست یافتند. با ضرورت عمیق تبدیل عمل شان به چیزی شبه مانند ,دودی, غبارالود و یا حیوانی. یک دگرگونی که از طریق ارائه های مختلف می توانستند به آن دست یابند.

۴

از اجرای اول آنها “رنگ های ممنوعه” که در سال ۱۹۵۹ ارائه شد و الهام گرفته از رمان ِ شناخته شده ی یوکیو می شیما بود کاملا واضح بود که بوتو تئاتر را نه تنها در ژاپن بلکه در سراسر دنیا تغییر خواهد داد. چرا که بدن دگرگون شده,بدن مجسم, بدن بیگانه بی تردید تنها ترس بزرگ دنیای مدرن است نه تنها برای هنرمندان بلکه برای بازیگران هر روزه در این رقص منحط که زندگی نام دارد. بوتو همچون ققنوسی از خاکستر برخاسته است تا تصویری جدید و صلح آمیز از دنیا خلق کند.

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ترجمه از :

Www.faena.com

همچنین ببینید

فابیولافالاسی

معرفی هنرمند۲۴(فابیو لا فاسی)

                ترجمه : روجا رضایی   فابیو لا فاسی در سال ۱۹۷۷ در میلان متولد ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>