شنبه , ۲ شهریور ۱۳۹۸

تلاش‌هایی برای کشتنِ زنی که کشته نمی‌شود

نزار۲      نزار قبانی                 ترجمه : حسین خسروی

گر تو را گویم که عاشق نیستم،
از مَنَت باور مبادا این سخن
یا ز جان یارِ موافق نیستم،
زانکه در این قول صادق نیستم
(کمال‌‌الدین اسماعیل اصفهانی ۶۳۵- ۵۶۸ هـ.ق.)

۱

با تو عهد کردم که دوستت نداشته باشم،

اما در برابر این تصمیم بزرگ، دچار ترس شدم.

با تو قرار گذاشته بودم که

دیگر برنگردم،

اما برگشتم؛

و [قرار گذاشته بودم که] از دلتنگی نمیرم،

اما مُردم.

بارها پیمان بستم؛

و بارها تصمیم گرفتم که کنار بکشم،

اما … یادم نمی‌آید که کنار کشیده باشم.

 

۲

قرارهایی گذاشتم بزرگ‌تر از [توان] خودم!

اما … فردا روزنامه‌ها درباره‌ی من چه خواهند گفت؟

حتما خواهند نوشت: دیوانه شده‌ام.

حتما خواهند نوشت: خودکشی کرده‌ام.

با تو عهد کردم ضعیف نباشم؛

و بودم؛

و اینکه در باره‌ی چشمانت شعر نگویم؛

و گفتم.

عهد کرده بودم که نه …

و نه …

و نه …

اما وقتی به حماقتم پی بردم، [به خودم] خندیدم!

 

۳

با تو عهد کردم

که وقتی گیسویت از برابرم رد می‌شود، به آن توجه نکنم،

اما وقتی به ناگهان مثل [سیاهیِ] شب روی اسکله ریخت … فریاد زدم.

با تو عهد کردم

که هر قدر شور و اشتیاق مرا فرابخواند، به چشمانت ننگرم،

ولی وقتی دیدم چشمانت ستاره می‌بارند …. نعره کشیدم!

با تو عهد کردم

که هیچ نامه‌ی عاشقانه‌ای برایت ننویسم،

ولی بر عکس، نوشتم.

با تو عهد کردم

جایی که تو هستی، من نباشم،

اما وقتی فهمیدم [جایی] برای شام دعوت شده‌ای،

[به همان‌جا] رفتم.

با تو عهد کردم

که دوستت نداشته باشم،

اما

چگونه؟

و کجا؟

و واقعا کدامین روز چنین عهدی کرده‌ام؟

در واقع من از فرط سادگی دروغ می‌گفتم!

و شکر خدا که دروغ می‌گفتم!

 

۴

با نهایت خونسردی و حماقت

تصمیم گرفتم تمام پل‌های پشت سرم را بسوزانم؛

و در نهان

تصمیم گرفتم تمام زنان را بکشم.

علیه تو اعلان جنگ کردم،

[ولی] هنگامی که بر روی پستانت اسلحه کشیدم،

شکست خوردم؛

و هنگامی که دستانِ صلح‌جویت را دیدم،

شرمنده شدم.

عهد کردم که نه …

و نه ….

و نه….

ولی تمام وعده‌هایم دود بودند و آن‌ها را در هوا پراکنده کردم.

 

۵

با تو عهد کردم

که هیچ شبی به تو زنگ نزنم؛

و هنگاهی که بیمار می‌شوی، به تو فکر نکنم؛

و نگرانت نباشم؛

و برایت گلی نفرستم؛

و دستانت را نبوسم،

ولی بر عکس، شب زنگ زدم؛

و گل فرستادم؛

و وسط چشمانت را بوسیدم، تا سیر شدم.

عهد کردم که نه …

و نه …

و نه …

و وقتی به حماقتم پی بردم، خندیدم.

 

۶

عهد کردم

که تو را پنجاه بار بکشم،

اما وقتی لباسم را غرق خون دیدم،

یقین کردم آن کسی که کشته شده، منم.

پس هر گاه خشمگین شدم، یا هر گاه منفعل شدم،

هر وقت شعله‌ور شدم، یا هر وقت خاموش شدم،

مرا جدی مگیر!

در واقع من از فرط سادگی دروغ می‌گفتم!

و شکر خدا که دروغ می‌گفتم!

 

۷

با تو عهد کردم که کار را تمام کنم [و تو را بکشم]،

ولی وقتی دیدم قطره‌قطره اشک از چشمانت می‌چکد،

جاخوردم؛

و هنگامی که چمدان‌ها را روی زمین دیدم،

دانستم که تو به این سادگی کشته نخواهی شد.

تو سرزمین هستی؛ تو قبیله‌ای.

تو شعر هستی، پیش از شکل گرفتن آن.

تو دفتری، تو دستوری؛ تو کودکی هستی؛

تو «غزلِ غزل‌ها»یی

تو «مزامیر»ی

تو روشنگری

تو رسولی.

 

۸

عهد کردم که

چشمانت را از دفتر خاطراتم حذف کنم،

ولی نمی‌دانستم که زندگی‌ام را حذف خواهم کرد؛

و نمی‌دانستم که تو – با اندکی اختلاف – خودم هستی؛

و من توام.

با تو عهد کردم که دوستت نداشته باشم.

چه حماقتی!

من با خود چه کردم؟

در واقع من از فرط سادگی دروغ می‌گفتم!

و شکر خدا که دروغ می‌گفتم!

 

۹

به تو قول دادم که

پنج دقیقه بعد این‌جا نباشم،

اما

کجا بروم؟

خیابان‌ها از باران‌ خیس‌اند.

به کجا پناه ببرم؟

کافه‌تریاهای شهر را دلتنگی فراگرفته.

تنهایی در دریا به کجا برانم؟

در حالیکه دریا[ی من] تویی؛

و بادبان تویی؛

و سفر تویی.

می‌شود ده دقیقه دیگر هم بمانم، تا باران بند بیاید؟

ابرها که بروند؛

و بادها که آرام شوند؛ حتما خواهم رفت؛

وگرنه

مهمانت می‌شوم،

تا صبح برسد.

 

۱۰

با تو عهد کردم که

مثل دیوانه‌ها، دوباره، عاشقت نشوم؛

و مثل گنجشک‌ها

به درختانِ بلندِ سیبت هجوم نیاورم؛

و وقتی خوابی، موهایت را شانه نکنم،

گربه‌ی گرانبهای من!

با تو عهد کردم که

وقتی همچون ستاره‌ای، پابرهنه بر بدنم می‌افتی،

مختصر عقلِ باقیمانده‌ام را تباه نکنم.

عهد کردم که سرکشیِ جنونم را مهار کنم؛

و خوشا به سعادتم که

هنوز

هنگام عاشقی، بسیار افراطی هستم؛

کاملاً [افراطی]

همچنانکه در دفعه‌ی قبل بودم!

 

۱۱

با تو عهد کردم

که تا یک سال با تو نردِ عشق نبازم؛

و تا یک سال، چهره‌ام را در درختستان گیسویت پنهان نکنم؛

و تا یک سال از ساحلِ چشمانت صدف صید نکنم،

[اما] چگونه چنین حرف احمقانه‌ای زدم؟

در حالی که چشمان تو خانه‌ی من است؛

و خانه‌ی امن.

چگونه به خود اجازه دادم احساساتِ مرمر را جریحه‌دار کنم؟

در حالی که بین من و تو

[حقِ] نان و نمک است؛

و [خاطراتِ] ریزشِ می و نوای کبوتر [است]؛

و تو در هر چیزی،

نقطه‌ی آغاز هستی،

و خوش‌ترین پایان.

 

۱۲

با تو قرار گذاشته بودم که

دیگر برنگردم،

اما برگشتم؛

و از دلتنگی نمیرم،

اما مُردم.

قرارهایی گذاشتم بزرگ‌تر از [توانِ] خودم!

من با خود چه کرده‌ام؟

در واقع من از فرط سادگی دروغ می‌گفتم!

و شکر خدا که دروغ می‌گفتم!

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

محاولاتٌ لِقتل امرأهٍ لا تُقْتَل

من دیوان: سیبقی الحبُّ سیّدی، ص ۳۰۸-۲۹۵ (الکتاب العشرون)

۱

وعدتُکِ أن لا أُحِبَّکِ..

ثُمَّ أمامَ القرار الکبیرِ، جَبُنْتْ

وعدتُکِ أن لا أعودَ…

وعُدْتْ…

وأن لا أموتَ اشتیاقاً

ومُتّْ

وعدتُ مراراً

وقررتُ أن أستقیلَ مراراً

ولا أتذکَّرُ أنی اسْتَقَلتْ…

۲

وعدتُ بأشیاء أکبرَ منّی..

فماذا غداً ستقولُ الجرائدُ عنّی؟

أکیدٌ.. ستکتُبُ أنّی جُنِنْتُ..

أکیدٌ.. ستکتُبُ أنّی انتحرتُ..

وعدتُکِ..

أن لا أکونَ ضعیفاً… وکُنتُ..

وأن لا أقولَ بعینیکِ شعراً..

وقُلتُ…

وعدتُ بأَنْ لا …

وأَنْ لا..

وأَنْ لا …

وحین اکتشفتُ غبائی.. ضَحِکْتُ…

۳

وَعَدْتُکِ..

أن لا أُبالی بشَعْرِکِ حین یمرُّ أمامی

وحین تدفَّقَ کاللیل فوق الرصیفِ..

صَرَخْتْ..

وعدتُکِ..

أن أتجاهَلَ عَیْنَیکِ ، مهما دعانی الحنینْ

وحینَ رأیتُهُما تُمطرانِ نجوماً…

شَهَقْتْ…

وعدتُکِ..

أنْ لا أوجِّهَ أیَّ رساله حبٍ إلیکِ..

ولکننی – رغم أنفی – کتبتْ

وعَدْتُکِ..

أن لا أکونَ بأیِ مکانٍ تکونینَ فیهِ..

وحین عرفتُ بأنکِ مدعوهٌ للعشاءِ..

ذهبتْ..

وعدتُکِ أن لا أُحِبَّکِ..

کیفَ؟

وأینَ؟

وفی أیِّ یومٍ تُرانی وَعَدْتْ؟

لقد کنتُ أکْذِبُ من شِدَّه الصِدْقِ،

والحمدُ لله أنی کَذَبْتْ….

۴

وَعَدْتُ..

بکل بُرُودٍ.. وکُلِّ غَبَاءِ

بإحراق کُلّ الجسور ورائی

وقرّرتُ بالسِّرِ، قَتْلَ جمیع النساءِ

وأعلنتُ حربی علیکِ.

وحینَ رفعتُ السلاحَ على ناهدیکِ

انْهَزَمتْ..

وحین رأیتُ یَدَیْکِ المُسالمْتینِ..

اختلجتْ..

وَعَدْتُ بأنْ لا .. وأنْ لا .. وأنْ لا ..

وکانت جمیعُ وعودی

دُخَاناً ، وبعثرتُهُ فی الهواءِ.

۵

وَعَدْتُکِ..

أن لا أُتَلْفِنَ لیلاً إلیکِ

وأنْ لا أفکّرَ فیکِ، إذا تمرضینْ

وأنْ لا أخافَ علیکْ

وأن لا أقدَّمَ ورداً…

وأن لا أبُوسَ یَدَیْکْ..

وَتَلْفَنْتُ لیلاً.. على الرغم منّی..

وأرسلتُ ورداً.. على الرغم منّی..

وبِسْتُکِ من بین عینیْکِ، حتى شبِعتْ

وعدتُ بأنْ لا.. وأنْ لا .. وأنْ لا..

وحین اکتشفتُ غبائی ضحکتْ…

۶

وَعَدْتُ…

بذبحِکِ خمسینَ مَرَّهْ..

وحین رأیتُ الدماءَ تُغطّی ثیابی

تأکَّدتُ أنّی الذی قد ذُبِحْتْ..

فلا تأخذینی على مَحْمَلِ الجَدِّ..

مهما غضبتُ.. ومهما انْفَعَلْتْ..

ومهما اشْتَعَلتُ.. ومهما انْطَفَأْتْ..

لقد کنتُ أکذبُ من شدّه الصِدْقِ

والحمدُ لله أنّی کَذَبتْ…

۷

وعدتُکِ.. أن أحسِمَ الأمرَ فوْراً..

وحین رأیتُ الدموعَ تُهَرْهِرُ من مقلتیکِ..

ارتبکْتْ..

وحین رأیتُ الحقائبَ فی الأرضِ،

أدرکتُ أنَّکِ لا تُقْتَلینَ بهذی السُهُولَهْ

فأنتِ البلادُ .. وأنتِ القبیلَهْ..

وأنتِ القصیدهُ قبلَ التکوُّنِ،

أنتِ الدفاترُ.. أنتِ المشاویرُ.. أنت الطفولَهْ..
وأنتِ نشیدُ الأناشیدِ..

 أنتِ المزامیرُ..

أنتِ المُضِیئهُ..

أنتِ الرَسُولَهْ..

۸

وَعَدْتُ..

بإلغاء عینیْکِ من دفتر الذکریاتِ

ولم أکُ أعلمُ أنّی سأُلغی حیاتی

ولم أکُ أعلمُ أنِک..

– رغمَ الخلافِ الصغیرِ – أنا..

وأنّی أنتْ..

وَعَدْتُکِ أن لا أُحبّکِ…

– یا للحماقهِ –

ماذا بنفسی فعلتْ؟

لقد کنتُ أکذبُ من شدّه الصدقِ،

والحمدُ لله أنّی کَذَبتْ…

۹

وَعَدْتُکِ..

أنْ لا أکونَ هنا بعد خمس دقائقْ..

ولکنْ.. إلى أین أذهبُ؟

إنَّ الشوارعَ مغسولهٌ بالمَطَرْ..

إلى أینَ أدخُلُ؟

إن مقاهی المدینه مسکونهٌ بالضَجَرْ..

إلى أینَ أُبْحِرُ وحدی؟

وأنتِ البحارُ..

وأنتِ القلوعُ..

وأنتِ السَفَرْ..

فهل ممکنٌ..

أن أظلَّ لعشر دقائقَ أخرى

لحین انقطاع المَطَرْ؟

أکیدٌ بأنّی سأرحلُ بعد رحیل الغُیُومِ

وبعد هدوء الریاحْ..

وإلا..

سأنزلُ ضیفاً علیکِ

إلى أن یجیءَ الصباحْ….

۱۰

وعدتُکِ..

أن لا أحبَّکِ، مثلَ المجانین، فی المرَّه الثانیَهْ

وأن لا أُهاجمَ مثلَ العصافیرِ..

أشجارَ تُفّاحکِ العالیَهْ..

وأن لا أُمَشّطَ شَعْرَکِ – حین تنامینَ –

یا قطّتی الغالیَهْ..

وعدتُکِ، أن لا أُضیعَ بقیّه عقلی

إذا ما سقطتِ على جسدی نَجْمهً حافیَهْ

وعدتُ بکبْح جماح جُنونی

ویُسْعدنی أننی لا أزالُ

شدیدَ التطرُّفِ حین أُحِبُّ…

تماماً، کما کنتُ فی المرّه الماضیَهْ..

۱۱

وَعَدْتُکِ..

أن لا أُطَارحَکِ الحبَّ، طیلهَ عامْ

وأنْ لا أخبئَ وجهی..

بغابات شَعْرِکِ طیلهَ عامْ..

وأن لا أصید المحارَ بشُطآن عینیکِ طیلهَ عامْ..

فکیف أقولُ کلاماً سخیفاً کهذا الکلامْ؟

وعیناکِ داری.. ودارُ السَلامْ.

وکیف سمحتُ لنفسی بجرح شعور الرخامْ؟

وبینی وبینکِ..

خبزٌ.. وملحٌ..

وسَکْبُ نبیذٍ.. وشَدْوُ حَمَامْ..

وأنتِ البدایهُ فی کلّ شیءٍ..

ومِسْکُ الختامْ..

۱۲

وعدتُکِ..

أنْ لا أعودَ .. وعُدْتْ..

وأنْ لا أموتَ اشتیاقاً..

ومُتّ..

وعدتُ بأشیاءَ أکبرَ منّی

فماذا بنفسی فعلتْ؟

لقد کنتُ أکذبُ من شدّه الصدقِ،

والحمدُ للهِ أنّی کذبتْ….

همچنین ببینید

neil-gaiman

سقوط به دریای تاریک

       نیل گیمن            ترجمه : گلارا فدائیان   رود تایمز یک حیوان ...

یک دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>