سه شنبه , ۳ اردیبهشت ۱۳۹۸

دو شعر از سریا داوودی حموله

بازدید: 4,766

سریا                     

 

۱

دهان زن پر از درخت است

اگر  از ادامه راه بر گردد

میم زردی

که کلاغ نیست

بادها  را به کشتن می دهد!

——————————————————————————-

 

۲

آخرین درخت

سایه ها را خورد

تاریکی

از تاریکی ترسید

زرد دو نیم شد

سپیدی

از خود پرید

شب

در اندوه مریم ها پنهان گشت!

 

 

 

 

 

 

همچنین ببینید

آیدا مجیدآبادی

  به نقطه ی صفر رسیده ام به نقطه ای که این بار هیچ پیدایشی ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>