شنبه , ۲ شهریور ۱۳۹۸

معرفی هنرمند۲۵(تچینگ شیه)

armeaghrabe2                 ترجمه : روجا رضایی

 

هنرمند اجرایی که قدم به نهایت های غیرممکن گذاشت

مارینا آبرامویچ، هنرمند اجرایی “تچینگ شیه” را به عنوان استاد خطاب می کند. او در طول ۳دهه دوره ی کاری اش اجراهای متفاوتی از قبیل زندانی کردن خویش در یک اتاق قفس مانند و عدم ارتباط با دنیای بیرون, زندگی کردن و خوابیدن در خیابان های نیویورک و خودداری از داشتن هرگونه سرپناهی، با طناب بستن خویش به هنرمند دیگر لیندا مونتانو و … داشته است که طول هر یک از این اجراها یک سال کامل می باشد. (زندگی یک جمله ی زندگی است، زندگی زمان گذراست، زندگ آزاد اندیشیدن است) او این جملات را در تعریف فلسفه رواقی که منجر به انجام این اجراهای طولانی و زمان محور و بقیه اجراهای او از اواخر دهه ۷۰ تا ۹۰ بیان کرده است.

شیه متولد ۱۹۵۰، بزرگترین فرزند از ۱۵ فرزند خانواده است که در شهر کوچکی در تایوان جنوبی زندگی می کرد.اگرچه او با اشتیاق فراوان آثار نیچه، کافکا، داستایوفسکی را مطالعه می کرد اما در ۱۷ سالگی از مدرسه اخراج و از تحصیل محروم شد و عمر خود را به هنر اختصاص داد. او با نقاشی کار خود را شروع کرد اما آن را بعد از ۳ سال دوره سربازی اجباری رها کرد و شروع به اجرای آثاری کرد که  آنها را «کنش» می نامید.

“یک روز به طور ناگهان به این فکر کردم که من به دنبال چه چیز دیگری می گردم؟

نیاز نیست که برای پیدا کردن هنر به بیرون بروم و من از قبل در اثر خود قرار گرفته ام.”

“برای من زندگی کردن و خلق هنر کاملاً یکی است- (زمان گذاشتن) تنها تفاوت در این است که در هنر شما یک ساختار فرم دارید”

بنابراین در طول ۲ دهه ی آینده او مشغول به انجام چندین اجرای طولانی شد که مرزهای هنر اجرا را فراتر برد. پنج اجرای «یک ساله» و یک برنامه ی ۱۳ ساله و بعد از آن او کار هنری را به طور کامل کنار گذاشت. آثار او به شدت قانونمند بود و دارای قراردادهای قانونی که توسط یک وکیل مشاهده و امضاء می شد.

در اولین اثر (یک-ساله)اش با عنوان (اثر قفس) هنرمند یک سال تمام درون یک اتاق سلول مانند در حالیکه هیچ گونه ارتباطی با دنیای بیرون نداشت سپری کرد و تنها یک دوست به او لباس و غذای لازم را می داد و مخاطبین کمی که هر ۳ هفته یک بار به تماشای او می آمدند. در طول این دوران در سلول شیه صحبت نمی کرد، چیزی مطالعه نمی کرد، نمی نوشت، به رادیو و تلویزیون دسترسی نداشت. دوستش عکس هایی از او برای ثبت اجرا می گرفت. او در این عکس ها روی تخت خود نشسته بود در حالیکه به حالت بی جان به سقف خیره بود با موهای بلند و آشفته.

بعد از زمان کوتاهی بهبودی از اجرای (قفس) شیه اجرای یک ساله ی دیگری با عنوان ساعت زمان را انجام داد که در آن او دوباره برای یک سال تمام یک کارتِ زمان اداری را هر یک ساعت پانچ می کرد در حالیکه خود را به مدت یک سال از خوابیدن یا هر فعالیت مستمر و بدون وقفه ی دیگر محروم نمود.

این اثر هنرمند را در داستان اسطوره سیزیف منعکس می کند ;اسطوره ای که تخته سنگ بزرگی را به بالای کوه می برد تا دوباره و دوباره شاهد قل خوردن و بازگشت آن به پایین باشد، تا ابد. او این اجرا را اینگونه به خاطر می آورد.

” شبیه به برزخی بود که در آن تنها منتظر بودی که پانچ بعدی را انجام دهی” اگرچه شیه در مصاحبه هایش تاکید می کرد که یک هنرمند سیاسی نیست، اما این اثر استعاره ای به یکنواختی کار صنعتی، یا تقلای سخت طبقه ی کارگر در زندگی شان داشت.

اثر بعدی او نیز قابل خوانش از دیدگاه طبقاتی و نابرابری بود.

اثر یک ساله “محیط بیرون”که در آن او به خیابان های نیویورک رفت و برای یک سال در خیابان ها زندگی کرد و خوابید در حالیکه زمستان آن سال سرمای رکوردشکنی داشت. شیه سوگند خورد که در طول اجرایش هرگز وارد یک ساختمان یا هر سرپناه دیگری نشود. تنها استثنای این اجرا زمانی بود که به خاطر ولگردی دستگیر شد و مجبور شد در دادگاه حضور پیدا کند.

اگرچه شیه بعد از اجرای محیط بیرون و بازگشت به دنیای واقعی دچار افسردگی شد اما مصرانه به چالش بعدی اش وارد شد. اجرای نهایی از اجراهای ۱ ساله. اجرای طناب که او و هنرمند دیگر لیندا مونتانو با یک طناب، به یکدیگر وصل شدند و قرارداد زیر را امضا نمودند: « ما باهم خواهیم ماند برای یک سال و هرگز تنها نخواهیم بود. هنگامی که درون خانه هستیم ما در یک اتاق در یک زمان باهم خواهیم بود و در محیط بیرون دو سر طناب )۸فوتی) به کمرهایمان بسته خواهد بود. ما هرگز یکدیگر را لمس نخواهیم کرد.»

شیه می گوید ما با یکدیگر بسیار دعوا می کردیم و فکر نمی کنم این نکته منفی باشد. هرکسی حتی زوج های خیلی خوب اگر اینگونه به یکدیگر وصل بودند مطمئناً دعواهای زیادی می کردند. این اثر درباره ی به مانند حیوان برهنه زیستن است. ما نمی توانستیم خجالت بکشیم. چیزی فراتر از صداقت است. ما نقاط ضعف مان را به یکدیگر نشان دادیم.

بعد از ۲ اجرای نهای اش  که یکی از آنها را هنرمند به طور خصوصی انجام داد و اعلام کرد که نمی تواند آن را به عموم نشان دهد شیه سوگند خورد که دیگر هرگز هنری خلق نکند و گفت :«من چیز دیگری برای گفتن ندارم.»

————————————-

۱۹۱۴۶

download (2)

download (1)

download

———————————————————————————————————————————————————————————————————————

ترجمه ی بخشهایی از مقاله ی “دمیه کیم” :

https://www.google.com/amp/s/www.artsy.net/article/artsy-editorial-performance-artist-tied-woman-year/amp

همچنین ببینید

رخداد “چالش+۱”

روجا رضایی : رخداد چالش +۱ از ساعت یازده صبح آغاز شد  و نه شب ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>