چهارشنبه , ۲۸ آذر ۱۳۹۷

منیرالدین بیروتی

بازدید: 4,739

monirodin.beyruti

 

به گمان من چیزی که در کتاب خانم تقی زاده نظر را جلب می کند، مسئله ی جستجوی حقیقت و خواستن آن نیست. که این مسئله در تمام کتاب ها و نوشته های این روزها به شکل های متفاوتی هست. آن چیزی که در این کتاب به گمان من نکته ی اصلی ست (اگرچه در نوع پرداخت آن اما و اگر هست )مسئله ی رسیدن یا نرسیدن به حقیقت است. در این کتاب هیچکس به هیچ کدام از چیزهایی که می خواهد در ظاهر نمی رسد و این یعنی نویسنده خود جستجو را هدف قرار داده و نه یافتن پاسخ را. به جز این مورد مسئله ی دیگر به گمان من شکستن بعضی از کلیشه های رایج در خیلی از کتاب ها ست که در این کتاب افتاده. به عنوان نمونه عدم رها کردن یک زندگی توسط زنی خیانت دیده که اگرچه بسیار بهتر ازین می شد به آن پرداخت اما در همین اجرای فعلی هم کار درخوری ست. و دیگر معرفی شخصیت های داستانی جالبی که اگر نویسنده بیشتر از این مجالی که حالا به آن پرداخته به ان می پرداخت به گمان من شخصیت های ماندگاری در ادبیات ما می شدند. مثل آن آبدارچی که تمام زنها برای او یک اسم دارند آن چنان که تمام مردان هم برای او در یک اسم خلاصه می شوند. در کل فکر می کنم مسئله رسیدن یا نرسیدن (و نه بودن یا نبودن ) مسئله ی اصلی ست چرا که شخصیت ها متفق القول بودن را انتخاب کرده اند.

همچنین ببینید

معشوقه در کشو

فراز بهزادی : چاپ دوم مجموعه شعر “معشوقه در کشو” سروده ی حسین باقری توسط ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>