چهارشنبه , ۲۱ آذر ۱۳۹۷

نسیم جعفری

بازدید: 4,697

n.j

 

۱)

دلم برایت تنگ شده

دوری ات را با خودت

به کدام آسمان ِ بی برگشت

سنجاق کرده ای؟!

 

صدایم کن

از قلب هایی که در کلاس های درس

به جا نهاده ایم

 

و بلند تر  بخند

بر نیمکت های ِ آن همه دوستی

که سراغ ِ ما را

حوالی ِ هر  غروب …

هنوز از هم می گیرند

دور دست کدام ماسوا رفته ای ؟!

 

صدایم کن

از میان عکس های آلبوم

به قرار ِ دیدار ِ دیگری ….

میان ِ گنجشک های صبح

دلم برایت تنگ شده

از زبان نمی افتد !

—————————————————————

۲)

 

طناب دار که با مرگ  رقصید

زنجیر موهای زن آشفت

قاضی اما عمود

بر شیشه ها پا می گذاشت

ماه را زمین می زد بی تفاوت

از فرق آسمان تا حقارت ِ خاک

از رهایی بپرس

دهان ِ میله های مسکوت را

چگونه باید کج کرد؟!

اسب را زین

و خواب های ممنوع را هی !

دل که تنها شد همه جا تار می شود

دستی به گیتار نمی رود …

 

 

همچنین ببینید

نیلوفر شریفی

چند شعر از نیلوفر شریفی

  ۱) پیر بودم و موهایم در آتش… زبانه می کشید می دانم آن پس ...

۲ دیدگاه

  1. سید شمس الدین خامسی

    ۱- سطر سوم ، اگر یا ” آسمان ” با کلماتی مانند ” بال پرنده ” عوض شود و یا ” بی برگشت ” با کلماتی مانند ” بی انتها ” و یا ” دست نیافتنی ” و… عوض شود، بنظرم بهتر با روان خواننده ارتباط برقرار میکند.

  2. با احترام خانم جعفری بزرگوار شعر اول را می توان به عنوان یک دلنوشته ی زیبا خواند و لذت برد. اما در مورد شعر دوم تنها اتفاق شعری که از آن لذت بردم, سطر ” دهان میله های مسکوت را چگونه باید کج کرد؟” بود. آرزوی موفقیت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>