چهارشنبه , ۲۸ آذر ۱۳۹۷

پرنیان سعیدی

بازدید: 5,906

armeaghrabe2

 

آوازی دیگر

 

کافی ست ۱۶ بار در دقیقه

تنفس مصنوعی را تکرار کنی

آن وقت،

مرده ای زنده خواهد شد

فراموش کن!

اصالت این معجزه نیز از یاد رفته است

و آوازی که می شنوی

تنها نوای نی چوپانی ست

در یک گوشی همراه

 

نمی دانم ،اما باز

عصایت را به زمین  بینداز

شاید بتوانی آب را،

از پشت این سدهای سیمانی

به چشم های تشنه ماهیان زاینده رود بازگردانی

————-

 

شهر بی پرنده

 

کلاغ پر

گنجشک پر

پرنده هم پریده است

اما من

بیهوده هنوز هم

ایستاده ام

در خیابانی که مدتهاست از پرواز پرنده ها خالیست

چون کارگران دم صبح

تا کسی، رویایی

به امید کار روزانه دست مرا بگیرد.

 

پرنده پرید

پرنده ای که در این جزیره حتی نام هم نداشت

و چرت آرام و شادمانه رویاهایم را هم با خود برد.

تا در این قفس

تنها هوای پرواز زندانی باشد.

حتی صدای بال زدنش هم

از میان غوغای ناسور مردمان در انتظار اتوبوس

شنیده نشد.

 

اما هنوز هم

گاهی

پری از پرهایش

در خیابان می رقصد

من آن را برمی گیرم.

و فکر می کنم

دیشب خرسی گرسنه از اتوبان شیخ فضل الله گذشته است.

 

 

همچنین ببینید

نیلوفر شریفی

چند شعر از نیلوفر شریفی

  ۱) پیر بودم و موهایم در آتش… زبانه می کشید می دانم آن پس ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>